به نام تو

صداهایی هستن که همه می شنون و همه می دونن زیبان .  مثل صدای جیرجیرکا که شب رو خط کشی می کنن , مثل صدای پر شدن استکان از چای ، مثل

صداهایی هستن که همه می شنون ولی همه نمی دونن زیبان . مثل سمفونی  سکوتی از جنس همهمه که نیمه شبا از اتوبانای دوردست شهر به گوش می رسه , مثل صدای تشویقای تماشاچیای فوتبال توی استادیوم

صدایی هست که همه می شنون ولی همه نمی دونن دارن می شنون . این صدا تو کله ی  همه مون هست . یه آهنگ با یه نت که تا زنده ایم توي مغزمون پخش میشه . از جنس صدای یخچال یا صدای ویز مخصوص تلویزیونه . نشون میده که الکترونا دارن تو مخت می دوئن این ور اون ور . برای شنیدنش باید خیلی سکوت کنی . این صدا بهت ثابت می کنه که هیچ جا سکوتی وجود نداره . بهت ثابت می کنه که زنده ای . بهت ثابت می کنه که خاموش نشده ی , حتی اگه خودت دکمه ی خاموش خودتو زده باشی . بهت ثابت می کنه که " تنها صداست که می ماند " . واین اصلا بد نیست . ثابت کردن رو میگم .

به نام تو

ازابرى آسمان پريشان شده اند
هىمنتظرچك چك باران شده اند
ازبس كه به دنبال توسرگردانند
"گلهاهمه آفتابگردان شده اند"

 *

 شادم و می دانم این که زود می آیی

شادتر از لحن این سرود می آیی

زودتر از آن که کسی منتظر شود

زودتر از آنچه هست و بود می آیی

می شنوم  اسب توست شیهه کشیده ست

از افق دشت و کوه و رود می آیی

رکعت آخر و بیدها به رکوعند

زودتر از لحظه ی سجود می آیی

کل اساطیر سر به زیر فکندند

آه  تو از روی زین فرود می آیی

به نام تو

و جام ماندم از این جمعه و یک بار دگر رد شد قطاری که ...

نبودی تو

و جیغش باز ممتد شد

شتابان می رسم اما غروبی سرد می بینم

خودم را می خورم " بد شد ٬ چقد بد شد ٬ چقد بدشد "

miaane chehre haa donbaale yek khaale siaaham man

که می گویند مردم  صورتت مثل محمد شد

گمت کردم میان این هیاهو ٬ باز می بخشی ؟

گمت کردم در این شهر شلوغ گرم آمد ٬ شد

ببین بی معنی ام مانند یک صفر پر از خالی

ببین شاگرد تنبل را که یک بار دگر رد شد